Ezilmişler için, yüzyıllardır tarihe geçebilmek için umuduyla kuyrukta bekleyenler kitap okuyanlar ve kitap alacak parası olmayanlar için

Denizin ötesinden süngüleriyle birlikte geldiler. O zamanki dünya Akdeniz kıyılarıyla bu kıyıların ardından belli belirsiz uzanan Avrupa Asya ve Afrika ülkelerinden ibaretti. İspanyollar 1492 yılında kıtaya ayak bastıklarında "yenidünya”nın farkında değillerdi. Gerçi "cennet kapısına" İspanyollardan önce gelenler olmuştu onlar da fakında değillerdi.

İşgalcilerin gemileri Bahama kumsallarına yanaştığında yeni bir tarih yazılıyordu. Bu tarihin adı zulüm tarihiydi. Medeniyet taşıyıcıları her şey için kendilerinde hak buluyorlardı. Altın ve gümüş için insanların haçlı kılıçlardan geçirilmesi doğan çocukların nehirlere atılması cezai yaptırımlara karşı çıkan kadınların göğüslerinin kesilmesi ve cabası...

Yaşanılan büyük kıyametin bir tarih hafızasında toplanması gerekiyordu. Yoksa yaşanılmamış, görülmemiş, hasıraltı edilmiş bir tarih kuşaklardan kuşaklara aktarılmadan yitip gidecekti.

Felaketin soykırımın tarihe not düşülmesi Uruguaylı gazeteci yazar Eduardo Galeano'ya nasip oldu. Eğer Galeano Montevideo’da dünya ya gelmeseydi belki de Cheroke isminin bir araba markası, Chevrolet'nin dünyanın önde gelen bir spor araba markası, Fox'un ise sadece bir TV kanalı olduğunu sanacaktık. Bu markaların hepside Kızılderili kabile isimleriydi.

Kıta ile ilgili birçok gerçeğin ortaya çıkarılmasında bir bilimsel serüvencinin titizliği ve sebatkârlığıyla hareket etti. 1970'lerde "Latin amerikanın kesik damarları" kitabıyla Latin Amerika tarihçisi unvanını kazandı. Öyle ki Güney Amerika’da 20.yüzyılın kronikleşmiş darbelerinden biri olan 1973 Şili darbesinde Salvador Allende'nin yeğeni İsabel Allande ülkeyi terk ederken bir kaç eşyanın dışında "Latin amerikanın kesik damarları" kitabı da vardı zulasında.

Kısa sürede efsaneye dönüşen kitabını 90 günde yazdı. Birçok kitap eleştirmeni "Latin amerikanın kesik damarları" için edebiyatın güzelliğiyle toplumsal gerçekliği harmanlayan bir yapıt olarak değerlendirdiler.

diğer yandan ABD patentli darbeler gerçekleşiyordu kıtada. Tarihçi Eduardo kıtanın ilk sahipleri gibi sömürgecilerden payını aldı. Ülkesi Uruguay’da sivil hükümet iktidardan düşünce ordu "yönetimine" aday oldu ve siyasetin merkezine oturdu. Darbe ile birlikte tutuklandı ve bir süre sonra da ülkesinden sınır dışı edildi. Doğduğu ülkeden ayrılmak onun için zor oldu. 3 Eylül 1940 günü Uruguay’ın başkentinde dünyaya gözlerini açan (ilk dünya kupasını Uruguay aldığı için her çocuk gibi futbolcu olmak istiyordu) Galeano darbeden sonra Arjantin göç etmek zorunda kaldı. Ve böylece çok sevdiği ülkesinden ayrılmış oldu. Arjantin’de isminin "ölüm listesi"nde olmasından dolayı orayı da terk etmek zorunda kaldı. İspanya ya geçti ve orada Güney Amerika tarihine merak sardı. Ne Uruguay'da ne Arjantin'de ne de İspanya'da tarih ve futbol tutkusundan vazgeçmedi. Futbolu sevmeyen, hor gören entelektüeller için "insanlığı seviyor ama insanlara paye vermiyorlar" diyordu. Sürgün yolculuğu 1985 yılında bitti ve ülkesine dönebildi.

Şimdilerde Kolomb'un torun için rüzgar tersine döndüğü için ülkesinde yaşamaya devam ediyor. Chavez'in Venezüella dışında diğer Amerika halklarıyla dayanışmak için açtığı TELESUR kanalının yönetim kurulunda yer alıyor ve bunun mutluluğunu yaşıyor.